روز نامه این هفته

دریافت نسخه همراه نامه رفسنجان

تبلیغات سایت

برگ هایی از کتاب « انقلاب اسلامی در رفسنجان»                          

   تألیف: حسین صفری


واکنش مردم رفسنجان به بازگشت امام

خبر بازگشت امام خمینی بزرگ ترین عامل در تقویت روحیه انقلابیون بود. این خبر تمامی معادلات سیاسی شاپور بختیار نخست وزیر و شاه را به هم زد و در مقابل، نیروی فزاینده ای به انقلابیون بخشید و سرعت و شدت تظاهرات را بالا برد. بختیار نیز برای جلب نظر گروه های سیاسی، آخرین برگ برنده ی خود را ارائه داد تا شاید با استفاده از آن، شکافی بین مخالفان مذهبی و ملی ایجاد کند و آن نیز انحلال ساواک، آزادی زندانیان سیاسی، بازگشت تبعیدیان، انحلال سازمان زنان، تعلیق روابط ایران با اسرائیل و قول پرداخت غرامت های گزاف به قربانیان تظاهرات ماه های گذشته و غیره بود؛ اما این امتیازات در برابر خواسته های ملت بسیار ناچیز بود و نه تنها تاثیر مثبتی در تثبیت قدرت وی به جا نگذاشت، که در تزلزل قدرت وی نقش مهمی را ایفا کرد، زیرا انقلابیون با تبلیغات خود، این اقدامات را به درستی به ضعف و درماندگی حکومت بختیار نسبت دادند.

هر روز مساجد شهر و روستا محل تجمع انقلابیون و سخنرانی عالمان بود. پخش خبر بازگشت امام خمینی، در اوایل بهمن موج خوشحالی و امیدواری به پیروزی را در مردم دمید، اما بختیار دستور بستن فرودگاه ها را داد و بازگشت امام در تاریخ تعیین شده در پنجم بهمن صورت نگرفت. در روز ششم بهمن مغازه ها بار دیگر تعطیل شدند و تظاهرات عظیمی به راه افتاد. عالمان قم و تهران با صدور اعلامیه ای تظاهرات سر تا سری را پیشنهاد کردند. در تظاهرات روز جمعه ششم بهمن، بیش از یک صد هزار تن از مردم از طبقات مختلف به خیابان ها آمدند و در اعتراض به بسته شدن فرودگاه ها و جلوگیری از ورود امام، دست به یک راهپیمایی عظیم زدند و نماز را به سنت روزهای قبل، در خیابان به جای آوردند. انقلابیون بار دیگر به سرعت اقدامات خود افزودند. روز پنج شنبه وقتی دو تن از زندانیان سیاسی کرمان به نام های عالم زاده و مهرابی، پس از آزادی از رفسنجان می گذشتند، با استقبال پر شور مردم رو به رو شدند و مدتی را در منزل حجت الاسلام حاج شیخ عباس پور محمدی استراحت کردند و بعد راهی کرمان شدند.

در روز شنبه 7 بهمن نیز تظاهرات عظیمی انجام گرفت مردم از صبح زود در خیابان ها بودند و راهپیمایی کردند، سپس نماز ظهر و عصر را در مساجد و خیابان ها به جای آوردند. پس از نماز مغرب و عشا، در مسجد جامع به سخنرانی حجت الاسلام حاج شیخ محمد هاشمیان درباره کشتارهای تهران گوش دادند و بعد از آن، جمعیت که تعدادشان بیش از 20 هزار تن بود در شب زمستانی در حالی که دست به دست هم داده بودند و پاها را به زمین می کوبیدند، علیه دولت بختیار شعار دادند و خواهان بازگشت رهبرشان شدند. این تظاهرات تا ساعت دو بامداد ادامه داشت. در مسجد اعلام شده بود که فردا یکشنبه هشتم بهمن، به صورت دسته جمعی به کبوترخان خواهند رفت.

تعداد کثیری از جمعیت که تعدادشان به بیش از هفت هزار تن می رسید، به سوی روستای کبوترخان در 35 کیلومتری رفسنجان روانه شدند و در آنجا مأموران، پاسگاه ژاندارمری را گلباران کردند و نماز ظهر و عصر را در این روستا به جای آوردند. در روز سه شنبه 10 بهمن، بیش از ده هزار تن سوار بر اتوبوس، مینی بوس، کامیون و موتور به سوی روستای خنامان رفتند و پس از سخنرانی، راهپیمایی صورت گرفت. ظاهراً این دومین سفر به این روستا بود. به نظر نگارنده مسافرت اول که در دی ماه صورت گرفت، اقتدار و قدرت انقلابیون را نشان داد. این بار، نوعی سفر فاتحانه بود. روز چهارشنبه 11 بهمن نیز تظاهرات در روستاها و شهر برقرار بود.

همه مردم برای ورود امام در 12 بهمن روزشماری می کردند. در روزشمار انقلاب آمده است:

« پنجشنبه 12 بهم همزمان با ورود قائد عالیقدر انقلاب، حضرت آیت الله العظمی امام خمینی، ده ها هزار تن از مردم به خیابان ها ریختند و به شادی و پایکوبی پرداختند. عده ای نیز که طبل و دهل در دست داشتند، در خیابان ها به راه افتادند. اتومبیل ها با روشن کردن چراغ ها و رقصاندن برف پاک کن ها در خیابان ها به راه افتادند و بوق زنان سرور خود را اعلام کردند و مقدار زیادی نقل و شیرینی و شکلات بین مردم تقسیم شد تا مردم با کام شیرین خود در این جشن همگانی شرکت کنند.»

بسیاری از خانه ها در شهر رفسنجان و اکثریت قریب به اتفاق روستاها فاقد تلویزیون بودند و نمی توانستند صحنه های پرشکوه ورود رهبرشان را تماشا کنند که پانزده سال پیش درمیان نیروهای امنیتی از کشور تبعید شده بود، لذا انقلابیون روستاها که وضع مالی خوبی داشتند، اقدام به خرید تلویزیون کردند.خدا رحمت کند مرحوم حاج سید احمد سادات خراسانی، ابوالزوجه ی اینجانب به عنوان جشن پیروزی انقلاب چند دستگاه تلویزیون سیاه و سفید فیلیپس به قیمت 800 تومان خریداری کرد و به اقوام نزدیک اهدا کرد. قبل از انقلاب اغلب افراد مذهبی در منزل تلویزیون نداشتند. به نظرم اولین حرکت رسانه ای بچه حزب اللهی ها خرید تلویزیون بود. در خود شهر نیز در بسیاری از خانواده های مذهبی که تلویزیون نبود، اقدام به خرید تلویزیون کردند. می توان ورود امام را نقطه ی عطفی در ورود تلویزیون به روستا دانست. حاج علیجان حسنی از فعالان روستای کبوترخان می گوید:

« روز ورود امام به ایران در کبوترخان تلویزیون نبود. ایشان ( آقای شیخ حسین رنجبر) تلویزیونی از کرمان آوردند و داخل حسینیه گذاشتند و مردم روستا جمع شدند تا ورود امام را از تلویزیون ببینند.»

تلگراف تبریک علما و فرهنگیان به امام

بازگشت پیروزمندانه ی امام خمینی به وطن سبب شد تا طبقات اجتماعی به فراخور شعور سیاسی و منزلت اجتماعی و اقتصادی و فرهنگی واکنش نشان دهند. گروهی همچنان که گفته شد با پایکوبی و نقل و شیرینی پخش کردن در خیابان ها، حضور در مساجد و گوش دادن به سخنرانی واعظان و گروهی با آمدن به تهران و حضور در مراسم استقبال باشکوه علاقه و شور خود را نشان دادند. برخی از گروه های اجتماعی نیز با نوشتن اعلامیه و ارسال تلگراف به روزنامه و امام علاقه و خوشحالی خود را ابراز داشتند.

جامه ی روحانیت رفسنجان به ویژه چهار شخصیت مطرح آن، نقش موثری در ترویج اندیشه های انقلابی امام داشتند و با ارسال تلگرافی، ورود قائد بزرگ را تبریک گفتند. رونوشت این تلگراف با چند روز تاخیر در روزنامه ی کیهان به شرح زیر چاپ شد:

« باسمه تعالی

محضر مبارک قائد اعظم، مجاهد کبیر و رهبر مبارزات اسلامی و ضد امپریالیستی ملت ایران حضرت آیت الله نائب الامام حاج آقا روح الله خمینی:

جامعه ی روحانیت رفسنجان محترماً معروض می دارد که مردم رفسنجان و نوق و انارو کشکوئیه و داوران و پاریز و روستاهای حومه ی رفسنجان که از ابتدای اطلاع طلوع جنبش اصیل اسلامی به رهبری آن پیشوای بزرگ، بدون کوچکترین تردید در مبارزات ملت ایران شرکت داشته اند، از آغاز موج جدید این حرکت سازنده نیز با نهایت پشتکار و فداکاری و با اهدای شهدای متعدد و مجروحین بسیار، مسئولیت خود را مانند دیگر افراد ملت ایران ایفا نمودند. اکنون که با خروج شاه از ایران و ورود آن جناب به خاک میهن، قدم اول پیروزی برداشته شده، مردم رفسنجان ضمن تقدیم خالصانه ترین تهنیت ها به مناسبت ورود آن جناب، جانبازی و تایید همه جانبه ی خود را از برنامه های حضرتعالی تا پیروزی کامل و استقرار حکومت عدل اسلامی که متضمن تامین حقوق ملت و قطع ایادی استعمار و نابود شدن همه ی مظاهر ارتجاع و فساد هزاران سال سلطه ی شاهنشاهی و باعث نفی حقیقی استثمار می باشد، اعلام می نمایند و موفقیت حضرتعالی را در به ثمر رساندن این انقلاب عظیم از خداوند بزرگ مسئلت دارند.

جامعه ی روحانیت به نمایندگی از طرف ملت رفسنجان و حومه: محمد هاشمیان، عباس پورمحمدی، محمدعلی انصاری، سیدمحمدتقی هجری، حسین هاشمیان، سیداحمد سادات خراسانی، احمد محقق، حسن احمدیان، عباس باقریان، محمد غروی، حسین مجیدی، حسین غلامرضایی، غلامرضا ملایوسفی، حسین مرادی، مهدی نجفی، حسین نجفی، سیدبرهان حسینی، عباس حسینی، سیدمحمد تقوی، محمد اکبری، محمد عسکری، سید عبدالعظیم خردمند، محمد برهانی، سید محمدرضا خردمند».

فرهنگیان نیز با ارسال نامه ای به شرح زیر، خوشحالی خود را از ورود رهبر ابراز و حمایت خود را تا حصول پیروزی اعلام داشتند.

« پیشگاه رهبر عالیقدر حضرت آیت الله العظمی الامام خمینی

بازگشت مبارک و پر میمنت آن مرجع عظیم الشان و قائد بزرگ به وطن برای ملت ایران بشارتی است وصف ناپذیرو نویدی است رهایی بخش. فرهنگیان رفسنجان ضمن گرامیداشت مقدم آن حضرت اعلام می نمایند تا پیروزی کامل و قطع ید اجانب و استعمارگران خارجی و داخلی از سرنوست ملت، مبارزه ی بی امان خود را به رهبری معظم له دنبال نموده و کماکان به اعتصاب ادامه می دهند.         فرهنگیان رفسنجان».

جامعه ی روحانیت رفسنجان علاوه بر نامه تبریک ورود امام به ایران، تلگرافی از طرف خود مردم به پادشاه مراکش درباره ی پناه دادن به شاه ایران ارسال کردند و در آن از این عمل ابراز انزجار و آن را محکوم کردند. این تلگراف که پس از یکی از راهپیمایی های بزرگ به مراکش ارسال شد، به شرح زیر است:

« مراکش – رباط – جناب ملک حسن پادشاه مراکش

پذیرش شاه فراری و خائن ایران از سوی آن حکومت، شاهی که در تمام شئون ملت مسلمان ایران خیانت کرده و حتی از سوزاندن قرآن در مساجد سر باز نزده و به اسرائیل غاصب کمک های بی دریغ کرده است، سخت مورد تنفر و انزجار است و این عمل غیر شرعی و قانونی را که بر خلاف مقررات بین المللی نیز هست، دشمنی آشکار نسبت به اسلام و مسلمانان ایران و پیشوای مسلمین امام خمینی تلقی می نماییم و آن را محکوم می کنیم. باید توسط آن حکومت از ملت ایران پوزش به عمل آید و زیان های سیاسی جبران گردد تا به تهدید منافع منجر نشود و روابط اسلامی و برادرانه را استوار نماید. جامعه ی روحانیت رفسنجان – ایران

محمد هاشمیان، محمدمهدی نجفی، محمد غروی، حسین هاشمیان، عباس پورمحمدی، عباس شیرازی، محمدعلی انصاری، عباس باقریان، حسن احمدیان، حسین مجیدی، سیدمحمدتقی افصح هجری، سید عبدالعظیم خردمند، سیدمحمدرضا خردمندی، حسین مرادی، غلامرضا ملایوسفی، حسین غلامرضایی، سیدمحمود حسینی، علی جمالی، عباس حسینی، حسین نجفی، محمد عسکری، محمد اکبری، احمد محقق، سید احمد خراسانی، علی دهخدا، محمدجواد صرافی».